Gemiddeld genomen blaffen ze naar elke bezoeker (erg handig als je ‘achter’ bent), krijgen ze óf brokken van de kat óf wat de pot schaft, lopen ze de hele dag los en komen ze niet verder dan de boerenkeuken (want: honden in huis is vies). Een beetje net zoals vroeger, toen honden nog gewoon honden waren.

Zielig hoor ik je denken? Dat is maar de vraag. Wat is zielig? Zelden zie je bij deze honden van die ‘welzijnsgerelateerde’ gedragsproblemen waar Martin Gaus en Cesar Millan rijk van zijn geworden. Kijk maar eens naar een aflevering van ‘the Dog Whisperer’. Honden mogen op de bank (ik schuif wel even op hoor, schatje…), honden mogen op bed, honden mogen zelfs aan tafel mee-eten (jij een hapje, ik een hapje)! Honden worden beloond voor hun slechte gedrag. Hoe harder ze blaffen, hoe meer aandacht ze krijgen. Hoe harder ze janken, hoe sneller ze hun biefstukje krijgen. Hoe agressiever ze zich gedragen, hoe meer hun baasje tegen ze gaat schreeuwen.

Zouden deze honden nu gelukkig zijn? Het blijven dieren, roedeldieren die baat hebben bij structuur en grenzen, bij duidelijkheid. De boerenhondjes mogen niet naar binnen, mogen niet op de bank, mogen niet op bed, krijgen als laatste eten (want: resten van het diner), krijgen pas aandacht als al het werk gedaan is en pas maar op als ze ergens aanzitten waar ze niet aan horen te zitten…

Als ík hond was zou ik het wel weten. Laat mij maar lekker buiten in de hooiberg slapen, dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben.