Blogpost

De schandpaal

Gepubliceerd op
13 september 2010

Mary Bale kan terugzien op een ongelukkige tijd. In het vervolg zal ze goed rondkijken voordat ze weer een kat in een rolcontainer gooit.

Haar impulsieve daad werd vastgelegd door de beveiligingscamera van de eigenaar van de kat Lola. Deze had Lola een aantal uren niet gezien en besloot beelden van zijn beveiligingscamera te bekijken. Daarop was te zien hoe een middelbare vrouw over de stoep aan komt wandelen, het vertrouwen wint van de kat, het dier vastgrijpt en vervolgens in een kunststof afvalcontainer stopt. Daarna loopt de vrouw schijnbaar onaangedaan door.

Wat bezielde de vrouw? Was net haar kanarie opgegeten? Haar rozenperk als kattenbak gebruikt? Of vond ze het geluid van krassende kattennagels tegen het plastic van de container leuk om te horen?  Ze zou later vertellen dat ze in een onverklaarbare opwelling had gehandeld. De actie van de vrouw was bizar en gemeen. Lola zat vijftien uur opgesloten, waarschijnlijk heeft het dier dat niet leuk gevonden.

De identiteit van Mary werd bekend omdat de opname van de beveiligingscamera op Youtube werd geplaatst. The Sun pikte het nieuws op gevolgd door andere Britse kranten. Arme Mary, ze kreeg doodsbedreigingen, problemen op haar werk, zelfbenoemde deskundigen schreven haar de psyche van een seriemoordenaar in wording toe en duizenden reacties verschenen op Internet. Uiteraard publiceerden kranten foto’s van haar. Kortom, de verhouding tussen daad en reactie was compleet zoek. Er lijkt ook iets mis te zijn met de verhouding tot het aantal reacties op ander dierenwelzijnnieuws in dezelfde periode. De reacties op nieuwsfeiten zoals het stopzetten van stierenvechten in Catalonië, gebruik van vlees van gekloonde runderen en dieren in nood als gevolg van overstromingen in Pakistan waren veel geringer in aantal.

We zien hier een algemeen verschijnsel. Het leed van een aan een boom vastgebonden hond doet ons meer dan een bericht over uitpuilende asielen in de vakantieperiode. Een doodgeslagen konijn roept meer emoties op dan grote aantallen door verkeerde verzorging vroegtijdig aan hun eind komende huisdierkonijnen.  Dit verschijnsel is vaker gesignaleerd. Als onze aandacht echter ook in de toekomst gericht blijft op het leed van individuele dieren krijgen we misschien wel een dierenpolitie maar is het twijfelachtig of structurele misstanden op dierenwelzijnsgebied opgelost gaan worden. Symboolverontwaardiging en dito politiek geven misschien een goed gevoel maar de grote massa dieren schiet er weinig mee op.