Blogpost

Visserij tot op de graat

Gepubliceerd op
9 november 2010

Het eten van rauwe of lekker gebakken haring hoort voor de meeste Nederlanders tot een traditie die vast verankerd is in de samenleving. Een traditie die snel ten einde gaat indien er niet op tijd ingegrepen wordt!

Iedere Nederlander eet rond de 14 kg vis per jaar, met een stijgende tendens. Met de Noordzee om de hoek is het “zilver van de Noordzee”, zo wordt de haring genoemd, een tere prooi. Met rond de 416 schepen en trawlers gaat men de open zee op en men gaat pas naar huis als de netten vol zijn. De meest gevangen vissoorten van het land zijn sliptong, schol en haring. In 1957 verscheen in een visserijtijdschrift een artikel over ‘roofbouw in de haringvisserij’. Dit artikel ontketende een grote discussie over de ecologisch verantwoordbare vangstquota van de haring, want deze vis is nu eenmaal van belang voor heel Europa. Onderzoeksprojecten volgden en de resultaten lieten zien dat de populatie reeds een kritieke toestand had bereikt. Ook bleek dat het ecosysteem van de Noordzee al in gevaar was gebracht omdat de haring ook voor andere diersoorten zoals de alk een belangrijke voedingsbron is. Een vangstop, uitgeroepen door de Europese visserijraad, zou de populatie en hiermee ook de Noordzee weer in balans brengen.

Maar de mens drijft zoals bekend altijd zijn eigen zin door. Er werd dus zorgeloos verder gevist zonder rekening te houden met beschermde gebieden. Ook wordt het advies alleen duurzaam gevangen vis te kopen grotendeels genegeerd en men koopt toch wat het goedkoopst is. De mens laat zo weer zien dat zijn eigen welbevinden voorop staat en het niet uitmaakt of dit ten koste gaat van dieren of onze gezamenlijke leefomgeving. Wanneer snapt de mensheid dat het zo niet verder gaat? Als het ecosysteem Noordzee eenmaal leeg gevist is, dan is het reeds te laat. De gevolgen voor de aarde met betrekking tot de klimaatverandering en de biodiversiteit zijn ernstig.

Maar hoe gaat het nu verder? Met een goede campagne en harde voorlichtingsacties zouden wij zo veer moeten komen dat men zich schaamt indien men er alleen aan de aankoop van een haring denkt, die de populatie verder zou doen kelderen!  De visserij en de consumenten hebben het lot in handen en kunnen met begrip en inzicht ervoor zorgen dat de haring ook in de toekomst een begrip in de Nederlandse traditie blijft. De mens zou de machtpositie die hij heeft zinvol moeten gebruiken!