Blogpost

Worst

Gepubliceerd op
29 mei 2009

Mensen kunnen verschillende houdingen ten opzichte van het dier hebben. Midas Dekkers heeft jaren geleden al de uitersten op zijn eigen onnavolgbare wijze benoemd.

Volgens zijn indeling zijn er aan de ene kant van het houdingsspectrum mensen die dieren zien als worst in wording terwijl de andere kant van het spectrum bestaat uit mensen die dieren zien als een soort mensen en volwaardig gezinslid. Veel hondenbezitters lijken tot de laatste categorie te behoren. Kosten noch moeite zijn teveel om het hun harige gezinslid naar de zin te maken. Het mooie is dat je in honden, net als in worst, veel kunt stoppen. Dat gebeurt volop. Hiervoor is naast echte liefde ook de gematerialiseerde vorm beschikbaar bestaande uit een eindeloze hoeveelheid voedingsproducten en accessoires.

Eén noodzakelijk ingrediënt voor een gelukkig hondenbestaan is, ondanks alle goede bedoelingen, vaak schaars en dat is tijd. Studies aan de wilde voorouder van de hond, de wolf, laten zien dat deze dagelijks vele tientallen kilometers aflegt. Dat staat in schril contrast met de gemiddelde tweeverdienershond die blij mag zijn met gehaast uitlaten op een groenstrook in de ochtend, een plaswandelingetje na werktijd en een late avondwandeling. Eigenaren weten wel dat ze hun dieren qua beweging tekort doen. Schuldgevoel kun je gelukkig afkopen in de vorm van smakelijke beloningen of een extra portie verwenvoer. Dat zet wel aan. Het is helaas nooit goed gemeten maar de meeste schattingen geven aan dat ruim 30% van de honden in Nederland te dik is. Liefde voor de hond maakt echter ook blind en daarom wordt het amechtige dikkertje wat voor pampus op het vloerkleed ligt vaak meer als gezellig dan als een probleem gezien. Ondertussen brengt ook bij de hond overgewicht de nodige gezondheidsgebreken met zich mee en is dierwelzijn dus in het geding.

Wat helpt? Ik ben bang een schattig LICG-boekje in een oplage van 350.000 stuks vrij weinig. De tips die gegeven worden snijden wel hout maar zullen waarschijnlijk voor kennisgeving aangenomen worden. En dan moet je nog maar hopen dat de tekst gelezen wordt en men niet blijft steken bij de leuke plaatjes. Dat er in het boekje nergens afbeeldingen zijn opgenomen van zowel honden met overgewicht als honden met een optimaal gewicht maakt het voor mij een 350.000 keer gemiste kans. Voor bewustwording moet je problemen zichtbaar maken en dat lukt niet met waarschuwende teksten alleen. Goed onderzoek naar effectieve methoden om bewustwording en gedragsverandering bij hondeneigenaren te bewerkstelligen is noodzakelijk. De overgewichtsproblematiek zal ons toch geen worst zijn?