Blogpost

MOOC Food for Health - De finale

Gepubliceerd op
7 april 2015

De laatste loodjes...maar met het einde in zicht en super interessante onderwerpen voelt het ook een beetje als ‘jammer dat het straks is afgelopen’.

In deze laatste weken staan onze eetgewoonten centraal. En waarom het zo ongelofelijk moeilijk is om die te veranderen. Dat komt door onszelf. Onze eigen spijsvertering met bijbehorende signalen over wanneer het tijd is om weer wat te eten, is aangepast aan ons voedselpatroon. En het komt door onze omgeving. Overal schreeuwt het eten je tegemoet. Het ene nog lekkerder dan het andere of nog goedkoper. Het viel me bijvoorbeeld op toen ik voor het eerst in het nieuwe station van Rotterdam liep. Een prachtige ruime en lichte gang. Omzoomd met een koffiebar – nee, drie koffiebars naast elkaar, vier snackbars op een rij, twee gezonde broodjesloketten naast elkaar. En ja hoor, zowat iedereen liep iets te eten of te drinken. Je hebt grote oogkleppen en wattenproppen in de neus nodig om te voorkomen dat je mee gaat doen.

En dan de eindopdracht van de cursus. Een werkstuk over een claim. Wat zegt de claim en hoe houdbaar is die, wetenschappelijk gezien? Een vriend had juist te horen gekregen van een voedingsadviseur dat hij beter geen nachtschades kon eten. Zijn lichte buikklachten zouden dan verdwijnen. Het argument: wij mensen zijn nu eenmaal niet goed in staat om onszelf aan te passen aan deze gewassen die we pas sinds 400 jaar eten. Het leek me nuttig om mijn mini-onderzoekje te beperken tot één gewas: de aardappel. Die eten we veel en mijn vriend teelt ze zelf in zijn tuin. Nou dat die 400 jaar voor de aardappel niet geldt was gauw duidelijk, maar er zijn inmiddels wel heel verschillende rassen in gebruik. Misschien zit daar wat in? Alkaloiden uit nachtschades, in het bijzonder glycoalkaloiden kunnen kwaad doen. Maar dan weer niet in relatie tot de lichte buikklachten die mijn vriend had. In tegendeel, voor zijn klachten wordt vaak een beperkt FODMAP-dieet aanbevolen, waarin aardappelen en paprika’s juist als goed genoemd worden. En toch voelde mijn vriend zich al prettiger na drie dagen nachtschadevrij-eten. Misschien was er iets heel anders aan de hand? Al met al, het blijft een boeiende combinatie: mens en eten.

Het cursus certificaat heb ik inmiddels gedownload en uitgeprint. En ik ben er best trots op. Op naar een volgende interessante MOOC. In het najaar komt een vervolg, heb ik gehoord...